Ons besoek aan Christchurch

Wat 'n voorreg om hierdie pragtige stad te besoek! 'n Skoolvriend en sy vrou wat ek weer op facebook herontmoet het, het ons genooi om by hul te gaan kuier in die tuinstad van New Zealand. Ons het mekaar seker laas gesien toe ons sestien was. Baie dankie, Paul en Linda Fourie, vir jul gasvryheid!

 

Soos jul seker weet is 'The Hobbit' groot nuus hier in New Zealand. Hierdie foto's is op die lughawe in Wellington geneem die oggend van ons vertrek.

Die weer wou aanvanklik nie saamspeel nie en dit was so bietjie koud en bewolk toe ons Vrydagoggend daaraan kom. Linda het ons op die lughawe gekry en vir 'n toer deur die middestad gevat oa die botaniese tuine, die Mona Vale Homestead en die Riccarton House and bush. Die tuine is ongelooflik mooi en oral is die pragtigste rose.

 



Oral is tekens van die heropbou van die stad na die aarbewings wat hul in 2010/11 getref het. Dit is hartverskeurend om uit die monde van mense wat dit deurleef het, te hoor hoe hul dit ervaar het en waardeur hul moes gaan, sonder water en krag. Padwerke het ons telkens omdraaie laat ry, brue wat herstel word, geboue wat gesloop is en rommel wat weggery moet word, maar dit bly 'n ongelooflike mooi plek.

Toe die Maori's in New Zealand aangekom het, het hul begin om die natuurlike woud uit te roei en toe die Engelse hier aangekom het, het hul daarmee voortgegaan. Daar is dus min van die natuurlike plantegroei oor. Hierdie is 'n stukkie ongerepte plantegroei wat bewaar gebly het. In Wellingtonse botaniese tuine is daar ook gedeeltes waar hul weer aangeplant het om dit te omskep (herwin) in so 'n woud.

Selfs in die voorstede het mense die mooiste tuine en die pragtigste rose. Ek en Hendrik het so 'n bietjie op ons eie voetgeslaan daar in die omgewing. Soos jul my nou al ken, kon ek nie ophou foto's neem nie. Christchurch is plat soos 'n pannekoek teenoor Wellington wat tussen die berge geleë is.

 

 

 

 Saterdag het ons meer na die strande se kant toe gery. Die weer was darem besig om op te klaar en die sonnetjie het begin skyn.

 Ek het nog nie eintlik vlieërs in Wellington gesien nie, maar in Auckland sien mens dit ook op al die strande soos hier in Christchurch, hoewel Wellington eintlik bekend is vir sy wind.

 

Hendrik en Paul op die pier

Prentjie mooi! Christchurch se berg...

 

Ons loop toe 'n straatmark raak met hierdie oulike see-toneel 

en die Salvation Army se orkes

Daar teen Christchurch se berg kan ons 'n foto neem van die pragtige uitsig oor die stad (nie so mooi op die foto nie)

en Linda neem gou 'n foto van ons twee

Iewers by 'n ander strand oortuig Paul ons om die heerlike (koue) seewater uit te probeer

Soos jul kan sien, lyk ek maar effens verkluimd. Hendrik hou homself vreeslik braaf. Paul loop met 'n kortbroek en hemp rond, maar ai nee, New Zealand is nog bietjie koud vir my. Hul woon al ses jaar hier en is meer aangepas as ons.

Dit was 'n volmaakte naweek. Sondag was dit heerlik warm en sonskyn. Paul het twee keer vir ons gebraai en Linda het ons baie bederf tussen hul besige program deur. Sondagmiddag het ons binne vyf-en-dertig minute teruggevlieg na die bekende winderige Wellington toe en Paul sou die aand na 'n kongres vertrek in Taiwan.

 

Prins Charles en Camilla se besoek aan Wellington

As iemand twee jaar gelede vir my gesê het dat ek al die pad met 'n trein sou inry stad toe en 'n kilometer of twee met die hawe langs sou stap om Prins Charles en Camilla te sien, sou ek my doodgelag het, maar ek en Hendrik het dit gedoen.

Een Dinsdagaand het Hendrik doodluiters gevra of ek al weet of ek môre werk. Op daardie stadium het ek veertig ure 'n week gewerk en dit was onwaarskynlik dat ek nie sou werk nie. Daarna het hy opgemerk as ek nie werk nie, dink hy ons moet ingaan stad toe, want Prins Charles en Camilla sal in Wellington wees vir sy sestigste verjaardag. Dis hoe dit begin het... en hoekom nie... ons is hier om nuwe dinge te ervaar. Die rustige lewe in New Zealand doen dit aan 'n mens!

Woensdagoggend het ek gewag, maar geen sms of telefoon wat lui nie en dis toe dat ons uit die bed spring en begin regmaak vir 'n oggend se gewag in die stad om die Prins en Camilla te sien. Daar was gelukkig 'n paar goedjies wat ek in die stad wou gaan doen. Ons is dus vroeg in stad toe met die trein om 'n oog te hou op die invloei van mense na die hawe waar langs die Prins sou beweeg.

Nadat ek my inkopies in die stad gedoen het, het ons rustig hawe toe beweeg. Ver aan die linkerkant staan al reeds 'n tou mense, maar ons gaan eers rustig koffie drink en 'n 'wild pig pie' eet by die Te Papa Museum.

 Die weer speel saam en dit is 'n pragtige windlose sonskyndag.

Die skare lyk nog nie teveel nie en ons gaan eers rustig 'n roomys eet by Kaffee Eis.

Dan begin ons soek na staanplek waar ons 'n goeie uitsig oor die gebeure sal hê. Ek is maar aan die kortkant en ek wil nie 'n klomp langes voor my hê nie.

Nou is ons reg vir die wag en kan ons die mense begin aanstaar en bekyk. Die twee polisiemanne is die sekuriteit vir die groot gebeure, geen ander in sig nie. As jy mooi kyk is daar net 'n tou gespanne by die voete as 'n skeiding tussen die Prins en die skare.

Dan begin die groot vertoning van Wellington se vloot...

Die skare begin geleidelik aangroei namate Prins Charles en Camilla nader aan ons beweeg.

Sommiges het so bietjie 'opgedress' vir die okasie.

En dan die groot oomblik... Prins Charles is ook maar net 'n bleskop omie soos enige ander man van sy ouderdom (baie korter as wat ek my voorgestel het).

Gelukkig en tevrede breek die skare op om hul dagtaak te gaan voortsit.Die tou word opgerol

en ons kan die hawe verder gaan verken.

'n Maori waka (kano) het die paartjie vergesel van waar hul begin stap het langs die hawe langs tot waar hul weggedraai het om na hul voertuie terug te beweeg.

'n Laaste foto van Camilla waar sy in die wagtende voertuig klim.

En dan stap ons terug stasie toe om 'n trein te haal. Ons lag maar in die mou vir onsself, maar dit was 'n pragtige dag om buite te wees en 'n sal 'n mooi herinnering vir die toekoms wees. Ek besef maar net weereens dat adelikes net mense soos ons is en ek is bly dit is nie my job om ander mense se hande te skud die heeldag lank nie.